جمال الدین نجفی

فرزند حاج شیخ محمّد باقر. عالم جلیل، از رؤساى علماى اصفهان، در سال 1284 متولّد شده، در خدمت پدر خود در اصفهان، و حاج میرزا حبیب اللَّه رشتى و آخوند خراسانى در نجف تحصیل نموده، سپس به اصفهان مراجعت كرد، در جنگ بین الملل اول در سال 1332 روسها به طهرانش بردند، و تا اواخر عمر در آنجا ساكن، و از مراجع عالیقدر به شمار مى‏رفت. یكى دو سال قبل از وفات به اصفهان معاودت نموده، در شب یكشنبه 25 جمادى الاولى سال 1354 وفات یافته، در بقعه تكیه مادر شاهزاده مدفون گردید. مشارالیه از علماء متنفّذ و محبوب القلوب عند الخواص و العوام بود، شب‏هاى جمعه در تخت فولاد در تكیه میرزا رفیعا احیا مى‏گرفت، و جمعى كثیر در آن شركت مى‏نمودند. در اصفهان در مسجد شیخ لطف اللَّه، و در طهران، مسجد سیّد عزیز اللَّه امامت مى‏فرمود. مادّه تاریخ وفاتش را دانشمند بزرگوار آقاى معلّم حبیب آبادى ضمن قطعه‏اى فرماید: به ماه و سال تاریخش معلّم بگفت این شعر با حالى مرفّه جمادىّ یكم در بیست و پنجم جمال دین به جنّت رفت ناگه در مقالات الحنفاء (:247) درباره او گوید: آن جناب در اواخر عمر، در اوقات مختلفه از حقایق عرفان راز مى‏جست، و مولانا شمس العرفا شمّه‏اى از عوالم درویشى را در اواخر با ایشان در میان گذارده بود. مادرش مخدّره‏اى از سادات اخوى طهران، و زوجه اوّلیّه‏اش دختر مرحوم حاج آقا محسن عراقى (1325-1247) عالم معروف بود.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.